Pami\u0119tamy o...<\/h3> Profesor Jan Mikusi\u0144ski (1913 - 1987)<\/h3>\r\n \r\n \r\n <\/p>\n\n\n\nJan Mikusi\u0144ski (03.04.1913 – 27.07.1987) urodzi\u0142 si\u0119 w Stanis\u0142awowie w rodzinie nauczycielskiej. Nauk\u0119 w szkole i studia odby\u0142 w Poznaniu. Najpierw ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum Humanistycznego im. Paderewskiego (1923-1928), p\u00f3\u017aniej – gdy ujawni\u0142y si\u0119 jego zdolno\u015bci matematyczne – do Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. Bergera (1929-1932). Studia matematyczne, przerwane trzyletni\u0105 chorob\u0105, uko\u0144czy\u0142 na Uniwersytecie Pozna\u0144skim, uzyskuj\u0105c stopie\u0144 magistra matematyki dnia 3 grudnia 1937 roku. Po ich uko\u0144czeniu podj\u0105\u0142 prac\u0119 na Uniwersytecie Pozna\u0144skim, gdzie pracowa\u0142 do wybuchu wojny na stanowisku starszego asystenta. W czasie okupacji przebywa\u0142 w Zakopanem i Krakowie. Razem z grup\u0105 krakowskich matematyk\u00f3w uczestniczy\u0142 w tajnych seminariach profesora Tadeusza Wa\u017cewskiego. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w tajnym nauczaniu, za co zosta\u0142 przez w\u0142adze okupacyjne dwukrotnie aresztowany. <\/span><\/p>\nKariera naukowa Jana Mikusi\u0144skiego przypada na lata powojenne. Zaraz po wyzwoleniu podj\u0105\u0142 prac\u0119 dydaktyczn\u0105 i naukow\u0105 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, gdzie 25.07.1945 roku otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora filozofii po obronie rozprawy Sur un probl\u00e9me d`interpolation pour les inte\u00e9grales des \u00e9quations dif\u00e9rentielles lin\u00e9aires<\/em>, kt\u00f3rej promotorem by\u0142 prof. Tadeusz Wa\u017cewski. Habilitowa\u0142 si\u0119 28.02.1946 r. na Uniwersytecie Marii Sk\u0142odowskiej-Curie i tu uzyska\u0142, dnia 15.10.1947 roku, nominacj\u0119 na profesora nadzwyczajnego. Jako profesor nadzwyczajny pracowa\u0142 na Uniwersytecie Wroc\u0142awskim od 30.10.1948, za\u015b od 04.08.1955 r. na Uniwersytecie Warszawskim. Jednocze\u015bnie pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym Instytucie Matematycznym (p\u00f3\u017aniejszym Instytucie Matematycznym PAN) od momentu jego utworzenia w 1948 r. Dnia 10 grudnia 1955 roku otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk matematycznych na podstawie zespo\u0142u prac pod wsp\u00f3lnym tytu\u0142em Nowe uj\u0119cie rachunku operator\u00f3w. (W owym czasie istnia\u0142y dwa stopnie naukowe: ni\u017cszy – kandydat nauk, i wy\u017cszy – doktor nauk.). Profesorem zwyczajnym zosta\u0142 mianowany dnia 4 lutego 1958 roku. Ze wzgl\u0119du na z\u0142y stan zdrowia zrezygnowa\u0142 z pracy na Uniwersytecie Warszawskim dnia 10 wrze\u015bnia 1959 r., zachowuj\u0105c etat w IM PAN. <\/span><\/p>\nW 1960 r. prof. Mikusi\u0144ski przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z Warszawy na \u015al\u0105sk, gdzie odegra\u0142 inspiruj\u0105c\u0105 rol\u0119 w tworzeniu \u017cycia matematycznego. R\u00f3wnocze\u015bnie bra\u0142 udzia\u0142 w pracach organizacyjnych w dziedzinie nauk matematycznych. W czasie pobytu na \u015al\u0105sku zosta\u0142 cz\u0142onkiem korespondentem (04.06.1965 r.), cz\u0142onkiem rzeczywistym PAN (grudzie\u0144 1971 r.). Profesor Mikusi\u0144ski pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje: by\u0142 kierownikiem Katedry Analizy Matematycznej na Uniwersytecie we Wroc\u0142awiu (27.06.1953-04.08.1955), rzeczoznawc\u0105 Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej PAN (od 27.11.1953 r. do ko\u0144ca jej istnienia), cz\u0142onkiem Rady Naukowej IM PAN (od 1954 r. do \u015bmierci), cz\u0142onkiem Rady Naukowej Instytutu Fizyki PAN (od 09.01.1956), cz\u0142onkiem Komitetu Nauk Matematycznych (od 13.06.1960 r.), kierownikiem Dzia\u0142u Analizy Matematycznej w IM PAN (od 01.12.1962.), kierownikiem Pracowni Matematycznej (potem Oddzia\u0142u IM) PAN (od 1966 do 1985 roku), cz\u0142onkiem Rady Naukowej Uniwersytetu \u015al\u0105skiego, cz\u0142onkiem Rady Naukowej Politechniki \u015al\u0105skiej; cz\u0142onkiem komitet\u00f3w redakcyjnych : Studia Mathematica i International Journal of Mathematics and Mathematical Sciences.<\/span><\/p>\nZainteresowania badawcze prof. Mikusi\u0144skiego by\u0142y szerokie i obejmowa\u0142y analiz\u0119 rzeczywist\u0105 i zespolon\u0105, r\u00f3wnania r\u00f3\u017cniczkowe i funkcyjne, analiz\u0119 funkcjonaln\u0105 i funkcje uog\u00f3lnione, teori\u0119 miary i ca\u0142ki, algebr\u0119 i geometri\u0119, teori\u0119 liczb, mechanik\u0119, elektrotechnik\u0119, akustyk\u0119, optyk\u0119 fotografik\u0119, chromatografi\u0119, muzyk\u0119. Jego metody badawcze cechowa\u0142a oryginalno\u015b\u0107 i poszukiwanie w\u0142asnych, niestandardowych rozwi\u0105za\u0144 w ka\u017cdej z wymienionych dziedzin. Stworzenie algebraicznego uj\u0119cia rachunku operatorowego, ci\u0105gowej teorii dystrybucji i teorii ca\u0142ki Lebesgue’a i Bochnera nale\u017c\u0105 do najbardziej znanych dokona\u0144 prof. Mikusi\u0144skiego. Opublikowa\u0142 ponad 150 prac naukowych w czasopismach matematycznych w kraju i za granic\u0105, a tak\u017ce 11 ksi\u0105\u017cek, kt\u00f3re by\u0142y t\u0142umaczone na wiele j\u0119zyk\u00f3w. S\u0105 w\u015br\u00f3d nich: Rachunek operator\u00f3w, 1953 (20 wyda\u0144 w 6 j\u0119zykach); Wst\u0119p do analizy matematycznej, 1957; Teoria miary i ca\u0142ki Lebesgue’a, 1957 (z S. Hartmanem); Elementarna teoria dystrybucji, 1959 (z R. Sikorskim, wydana w 5 j\u0119zykach); Theory of distributions. The sequential approach, 1973 (z P. Antosikiem i R. Sikorskim); The Bochner Integral, 1978; O przyrz\u0105dach optycznych osiowosymetrycznych, 1979 (z K. Sk\u00f3rnik); From Number to Integral, 1988 (z P. Mikusi\u0144skim).<\/span><\/p>\nOsi\u0105gni\u0119cia naukowe Profesora Jana Mikusi\u0144skiego s\u0105 znaczne i wysoko cenione w \u015bwiecie matematycznym. Od jego nazwiska utworzone zosta\u0142o powszechnie u\u017cywane w dziedzinie nauk matematycznych poj\u0119cie – „operatory Mikusi\u0144skiego”, kt\u00f3rego jest tw\u00f3rc\u0105. Nazwa ta sta\u0142a si\u0119 tak znana, \u017ce wesz\u0142a na listy klasyfikacyjne dzia\u0142\u00f3w matematyki (w klasyfikacji Mathematical Reviews figuruje pod numerem 44A40). <\/span><\/p>\nPod jego kierunkiem, od 1966 r. do 1985 r., odbywa\u0142o si\u0119 w Katowicach seminarium \u015brodowiskowe o nazwie Funkcje Uog\u00f3lnione i Teoria Zbie\u017cno\u015bci, kt\u00f3rego tematyka badawcza obejmowa\u0142a: rachunek operator\u00f3w, ci\u0105gow\u0105 teori\u0119 dystrybucji, teori\u0119 zbie\u017cno\u015bci, metod\u0119 twierdzenia o przek\u0105tnej, teori\u0119 ca\u0142ki Bochnera i Lebesgue’a. Wypromowa\u0142 8 doktor\u00f3w matematyki, w tym 5 w czasie swojego pobytu na \u015al\u0105sku. <\/span><\/p>\nProfesor Mikusi\u0144ski by\u0142 zapraszany przez wiele znanych o\u015brodk\u00f3w naukowych. By\u0142 ekspertem UNESCO w Argentynie (1962), a tak\u017ce wizytuj\u0105cym profesorem na uniwersytetach w Niemczech (Aachen, 1961), Turcji (1963), USA (Pasadena, 1964; Gainesville 1968-1970; Santa Barbara, 1983; Orlando, 1987). Wielokrotnie by\u0142 zapraszany do Zwi\u0105zku Radzieckiego, Niemiec, Czechos\u0142owacji, W\u0119gier, Bu\u0142garii, Jugos\u0142awii. By\u0142 tak\u017ce we Francji, Holandii, Szwajcarii, Izraelu, Kanadzie i Japonii. By\u0142 organizatorem i uczestnikiem wielu mi\u0119dzynarodowych zjazd\u00f3w, konferencji, sympozj\u00f3w. <\/span><\/p>\nProfesor Mikusi\u0144ski otrzyma\u0142 wiele wyr\u00f3\u017cnie\u0144: w 1950 r. przyznano mu nagrod\u0119 PTM im. Banacha; w 1953 r. nagrod\u0119 pa\u0144stwow\u0105 II stopnia; w 1970 r. doctorat honoris causa Uniwersytetu w Rostoku; w 1975 r. zosta\u0142 wybrany cz\u0142onkiem Serbskiej Akademii Nauki i Sztuki; w 1983 r. cz\u0142onkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Matematycznego; w 1985 zosta\u0142 odznaczony medalem im. Sierpi\u0144skiego. Poza tym otrzyma\u0142 wiele odznacze\u0144 pa\u0144stwowych, m.in. Krzy\u017c Kawalerski z Gwiazd\u0105 Orderu Odrodzenia Polski.<\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\nOpracowa\u0142a: dr Krystyna Sk\u00f3rnik<\/strong><\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\r\n <\/div>\r\n \r\n ![\"img\"](\"https:\/\/us.edu.pl\/instytut\/im\/wp-content\/uploads\/sites\/43\/Pami\u0119tamy-o\/mikusinski.jpg\")
<\/div>\r\n <\/div>\r\n <\/div>\r\n <\/div>[\/vc_column][\/vc_row]<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"[vc_row][vc_column][\/vc_column][\/vc_row] […]<\/p>\n
Jan Mikusi\u0144ski (03.04.1913 – 27.07.1987) urodzi\u0142 si\u0119 w Stanis\u0142awowie w rodzinie nauczycielskiej. Nauk\u0119 w szkole i studia odby\u0142 w Poznaniu. Najpierw ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum Humanistycznego im. Paderewskiego (1923-1928), p\u00f3\u017aniej – gdy ujawni\u0142y si\u0119 jego zdolno\u015bci matematyczne – do Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. Bergera (1929-1932). Studia matematyczne, przerwane trzyletni\u0105 chorob\u0105, uko\u0144czy\u0142 na Uniwersytecie Pozna\u0144skim, uzyskuj\u0105c stopie\u0144 magistra matematyki dnia 3 grudnia 1937 roku. Po ich uko\u0144czeniu podj\u0105\u0142 prac\u0119 na Uniwersytecie Pozna\u0144skim, gdzie pracowa\u0142 do wybuchu wojny na stanowisku starszego asystenta. W czasie okupacji przebywa\u0142 w Zakopanem i Krakowie. Razem z grup\u0105 krakowskich matematyk\u00f3w uczestniczy\u0142 w tajnych seminariach profesora Tadeusza Wa\u017cewskiego. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w tajnym nauczaniu, za co zosta\u0142 przez w\u0142adze okupacyjne dwukrotnie aresztowany. <\/span><\/p>\n Kariera naukowa Jana Mikusi\u0144skiego przypada na lata powojenne. Zaraz po wyzwoleniu podj\u0105\u0142 prac\u0119 dydaktyczn\u0105 i naukow\u0105 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, gdzie 25.07.1945 roku otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora filozofii po obronie rozprawy Sur un probl\u00e9me d`interpolation pour les inte\u00e9grales des \u00e9quations dif\u00e9rentielles lin\u00e9aires<\/em>, kt\u00f3rej promotorem by\u0142 prof. Tadeusz Wa\u017cewski. Habilitowa\u0142 si\u0119 28.02.1946 r. na Uniwersytecie Marii Sk\u0142odowskiej-Curie i tu uzyska\u0142, dnia 15.10.1947 roku, nominacj\u0119 na profesora nadzwyczajnego. Jako profesor nadzwyczajny pracowa\u0142 na Uniwersytecie Wroc\u0142awskim od 30.10.1948, za\u015b od 04.08.1955 r. na Uniwersytecie Warszawskim. Jednocze\u015bnie pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym Instytucie Matematycznym (p\u00f3\u017aniejszym Instytucie Matematycznym PAN) od momentu jego utworzenia w 1948 r. Dnia 10 grudnia 1955 roku otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk matematycznych na podstawie zespo\u0142u prac pod wsp\u00f3lnym tytu\u0142em Nowe uj\u0119cie rachunku operator\u00f3w. (W owym czasie istnia\u0142y dwa stopnie naukowe: ni\u017cszy – kandydat nauk, i wy\u017cszy – doktor nauk.). Profesorem zwyczajnym zosta\u0142 mianowany dnia 4 lutego 1958 roku. Ze wzgl\u0119du na z\u0142y stan zdrowia zrezygnowa\u0142 z pracy na Uniwersytecie Warszawskim dnia 10 wrze\u015bnia 1959 r., zachowuj\u0105c etat w IM PAN. <\/span><\/p>\n W 1960 r. prof. Mikusi\u0144ski przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z Warszawy na \u015al\u0105sk, gdzie odegra\u0142 inspiruj\u0105c\u0105 rol\u0119 w tworzeniu \u017cycia matematycznego. R\u00f3wnocze\u015bnie bra\u0142 udzia\u0142 w pracach organizacyjnych w dziedzinie nauk matematycznych. W czasie pobytu na \u015al\u0105sku zosta\u0142 cz\u0142onkiem korespondentem (04.06.1965 r.), cz\u0142onkiem rzeczywistym PAN (grudzie\u0144 1971 r.). Profesor Mikusi\u0144ski pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje: by\u0142 kierownikiem Katedry Analizy Matematycznej na Uniwersytecie we Wroc\u0142awiu (27.06.1953-04.08.1955), rzeczoznawc\u0105 Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej PAN (od 27.11.1953 r. do ko\u0144ca jej istnienia), cz\u0142onkiem Rady Naukowej IM PAN (od 1954 r. do \u015bmierci), cz\u0142onkiem Rady Naukowej Instytutu Fizyki PAN (od 09.01.1956), cz\u0142onkiem Komitetu Nauk Matematycznych (od 13.06.1960 r.), kierownikiem Dzia\u0142u Analizy Matematycznej w IM PAN (od 01.12.1962.), kierownikiem Pracowni Matematycznej (potem Oddzia\u0142u IM) PAN (od 1966 do 1985 roku), cz\u0142onkiem Rady Naukowej Uniwersytetu \u015al\u0105skiego, cz\u0142onkiem Rady Naukowej Politechniki \u015al\u0105skiej; cz\u0142onkiem komitet\u00f3w redakcyjnych : Studia Mathematica i International Journal of Mathematics and Mathematical Sciences.<\/span><\/p>\n Zainteresowania badawcze prof. Mikusi\u0144skiego by\u0142y szerokie i obejmowa\u0142y analiz\u0119 rzeczywist\u0105 i zespolon\u0105, r\u00f3wnania r\u00f3\u017cniczkowe i funkcyjne, analiz\u0119 funkcjonaln\u0105 i funkcje uog\u00f3lnione, teori\u0119 miary i ca\u0142ki, algebr\u0119 i geometri\u0119, teori\u0119 liczb, mechanik\u0119, elektrotechnik\u0119, akustyk\u0119, optyk\u0119 fotografik\u0119, chromatografi\u0119, muzyk\u0119. Jego metody badawcze cechowa\u0142a oryginalno\u015b\u0107 i poszukiwanie w\u0142asnych, niestandardowych rozwi\u0105za\u0144 w ka\u017cdej z wymienionych dziedzin. Stworzenie algebraicznego uj\u0119cia rachunku operatorowego, ci\u0105gowej teorii dystrybucji i teorii ca\u0142ki Lebesgue’a i Bochnera nale\u017c\u0105 do najbardziej znanych dokona\u0144 prof. Mikusi\u0144skiego. Opublikowa\u0142 ponad 150 prac naukowych w czasopismach matematycznych w kraju i za granic\u0105, a tak\u017ce 11 ksi\u0105\u017cek, kt\u00f3re by\u0142y t\u0142umaczone na wiele j\u0119zyk\u00f3w. S\u0105 w\u015br\u00f3d nich: Rachunek operator\u00f3w, 1953 (20 wyda\u0144 w 6 j\u0119zykach); Wst\u0119p do analizy matematycznej, 1957; Teoria miary i ca\u0142ki Lebesgue’a, 1957 (z S. Hartmanem); Elementarna teoria dystrybucji, 1959 (z R. Sikorskim, wydana w 5 j\u0119zykach); Theory of distributions. The sequential approach, 1973 (z P. Antosikiem i R. Sikorskim); The Bochner Integral, 1978; O przyrz\u0105dach optycznych osiowosymetrycznych, 1979 (z K. Sk\u00f3rnik); From Number to Integral, 1988 (z P. Mikusi\u0144skim).<\/span><\/p>\n Osi\u0105gni\u0119cia naukowe Profesora Jana Mikusi\u0144skiego s\u0105 znaczne i wysoko cenione w \u015bwiecie matematycznym. Od jego nazwiska utworzone zosta\u0142o powszechnie u\u017cywane w dziedzinie nauk matematycznych poj\u0119cie – „operatory Mikusi\u0144skiego”, kt\u00f3rego jest tw\u00f3rc\u0105. Nazwa ta sta\u0142a si\u0119 tak znana, \u017ce wesz\u0142a na listy klasyfikacyjne dzia\u0142\u00f3w matematyki (w klasyfikacji Mathematical Reviews figuruje pod numerem 44A40). <\/span><\/p>\n Pod jego kierunkiem, od 1966 r. do 1985 r., odbywa\u0142o si\u0119 w Katowicach seminarium \u015brodowiskowe o nazwie Funkcje Uog\u00f3lnione i Teoria Zbie\u017cno\u015bci, kt\u00f3rego tematyka badawcza obejmowa\u0142a: rachunek operator\u00f3w, ci\u0105gow\u0105 teori\u0119 dystrybucji, teori\u0119 zbie\u017cno\u015bci, metod\u0119 twierdzenia o przek\u0105tnej, teori\u0119 ca\u0142ki Bochnera i Lebesgue’a. Wypromowa\u0142 8 doktor\u00f3w matematyki, w tym 5 w czasie swojego pobytu na \u015al\u0105sku. <\/span><\/p>\n Profesor Mikusi\u0144ski by\u0142 zapraszany przez wiele znanych o\u015brodk\u00f3w naukowych. By\u0142 ekspertem UNESCO w Argentynie (1962), a tak\u017ce wizytuj\u0105cym profesorem na uniwersytetach w Niemczech (Aachen, 1961), Turcji (1963), USA (Pasadena, 1964; Gainesville 1968-1970; Santa Barbara, 1983; Orlando, 1987). Wielokrotnie by\u0142 zapraszany do Zwi\u0105zku Radzieckiego, Niemiec, Czechos\u0142owacji, W\u0119gier, Bu\u0142garii, Jugos\u0142awii. By\u0142 tak\u017ce we Francji, Holandii, Szwajcarii, Izraelu, Kanadzie i Japonii. By\u0142 organizatorem i uczestnikiem wielu mi\u0119dzynarodowych zjazd\u00f3w, konferencji, sympozj\u00f3w. <\/span><\/p>\n Profesor Mikusi\u0144ski otrzyma\u0142 wiele wyr\u00f3\u017cnie\u0144: w 1950 r. przyznano mu nagrod\u0119 PTM im. Banacha; w 1953 r. nagrod\u0119 pa\u0144stwow\u0105 II stopnia; w 1970 r. doctorat honoris causa Uniwersytetu w Rostoku; w 1975 r. zosta\u0142 wybrany cz\u0142onkiem Serbskiej Akademii Nauki i Sztuki; w 1983 r. cz\u0142onkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Matematycznego; w 1985 zosta\u0142 odznaczony medalem im. Sierpi\u0144skiego. Poza tym otrzyma\u0142 wiele odznacze\u0144 pa\u0144stwowych, m.in. Krzy\u017c Kawalerski z Gwiazd\u0105 Orderu Odrodzenia Polski.<\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n Opracowa\u0142a: dr Krystyna Sk\u00f3rnik<\/strong><\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n [vc_row][vc_column][\/vc_column][\/vc_row] […]<\/p>\n<\/div>\r\n <\/div>\r\n <\/div>\r\n <\/div>[\/vc_column][\/vc_row]<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"