Horyzonty Polityki
http://dx.doi.org/10.35765/hp.2903
RESEARCH OBJECTIVE: This article examines how Polish media narrate issues related to Ukrainian refugees and how these narratives evolve over time alongside political, social, and economic developments. Our analysis covers the first two years of the Russia-Ukraine conflict, from February 2022 to February 2024. THE RESEARCH PROBLEM AND METHODS: Our research utilizes qualitative content analysis to identify dominant frames, themes, and discursive strategies used by the newspapers, focusing on two of Poland’s most influential newspapers: Gazeta Wyborcza and Rzeczpospolita. The article outlines changes in the media narratives and situates them within changing contextual conditions, without assessing audience reception or public perception. THE PROCESS OF ARGUMENTATION: The argument proceeds in three steps: (1) it situates media discourse within the broader theoretical framework of trust, migration, and media framing, outlining how symbolic narratives are constructed during humanitarian crises; (2) it compares the coverage of both newspapers, mapping the transformation of refugee-related narratives across political and economic contexts; and (3) it examines how shifts in media framing correspond with broader societal and political developments observed during the same period, without drawing conclusions about their mutual influence. RESEARCH RESULTS: Initially, both outlets framed the refugee influx through humanitarian solidarity, highlighting shared history and moral responsibility. Over time, however, narratives began to emphasize challenges related to welfare strain, labor competition, and social cohesion. This change intensified during politically sensitive moments—such as the 2023 grain crisis—when public debate focused on national resources and solidarity fatigue. These developments signaled a shift toward more ambivalent or issue-focused portrayals of refugees and unfolded alongside broader societal tensions of the period. CONCLUSIONS, INNOVATIONS, AND RECOMMENDATIONS: The study shows that media outlets function not merely as transmitters of facts but as co-creators of social trust and collective meaning. By revealing the mechanisms through which trust is built and destabilized, the article contributes to understanding the politicization of humanitarian crises and offers insights for more balanced media communication.
Horyzonty Polityki
http://dx.doi.org/10.35765/hp.2917
Organizacja megawydarzeń – od międzynarodowych mistrzostw sportowych po międzynarodowe imprezy kulturalne – ewoluowała z wyzwania o charakterze czysto logistycznym w kluczowy instrument sztuki rządzenia (statecraft), dyplomacji publicznej oraz projekcji siły w wymiarze soft power. Dla aspirujących mocarstw średnich (państwa średniej rangi/middle powers), takich jak Polska, rola gospodarza tego typu wydarzeń służy jako strategiczny mechanizm demonstrowania dojrzałości społeczno-ekonomicznej oraz innowacyjności na arenie międzynarodowej. Podczas gdy istniejąca literatura z zakresu stosunków międzynarodowych (SM) koncentruje się często na makropolitycznych rezultatach lub finansowych implikacjach takich przedsięwzięć, wciąż odnotowuje się niedostatek badań dotyczących mikrofundamentów tego zjawiska: sprawstwa (agency) samych liderów. Niniejszy artykuł wypełnia lukę pomiędzy naukami o zarządzaniu a politologią, dokonując oceny potencjału organizacyjnego liderów odpowiedzialnych za główne europejskie i światowe wydarzenia zorganizowane w Polsce w latach 2016–2024. Badanie, osadzone w ramach teoretycznych przywództwa transformacyjnego, teorii soft power oraz zasad CSR i ESG w zarządzaniu publicznym, wykorzystuje podejście oparte na metodach mieszanych, obejmujące badanie ankietowe całej populacji docelowej (n=20) oraz wywiady pogłębione. Wyniki ujawniają specyficzny „paradoks dyplomatyczny” w zakresie potencjału przywódczego. Podczas gdy liderzy wykazują wyjątkowe zdolności adaptacyjne (92,19%) i odporność, skutecznie nawigując w złożonej „realpolitik” ograniczeń instytucjonalnych, wykazują oni względny deficyt w zakresie wewnętrznej komunikacji relacyjnej (75,67%). W artykule postawiono tezę, że aby w pełni wykorzystać megawydarzenia jako narzędzia polityki zagranicznej i spójności społecznej, przywództwo musi wykroczyć poza technokratyczną efektywność i przyjąć rolę „opiekuna”, integrując nadrzędne cele stosunków międzynarodowych z wartościami zorientowanymi na człowieka w bezpośrednim otoczeniu organizacyjnym.
Journal for the Study of Religions and Ideologies
https://thenewjsri.ro/index.php/njsri/article/view/887/
The paper demonstrates that AI, and currently GenAI, enable Islamic terrorist (jihadist) organisations to feel increasingly confident in the world of modern information and communication technologies. AI and GenAI have become highly effective tools in the hands of jihadist organisations, and their ease of use, wide and nearly unlimited availability combined with weak safeguards make them what can be described as intensifiers and catalysts of jihadism. GenAI provides a space for an almost revolutionary transformation of jihadist operations in terms of speed, efficiency and scale, while also allowing them to wage an effective “hallucinatory war”. The use of AI and GenAI by jihadist organisations focuses on three main areas: 1) personalised propaganda and disinformation; 2) interactive, selective recruitment and radicalisation; 3) combat applications and use on the battlefield (autonomous vehicles and drones). In this context, the religious and philosophical perspective is crucial. A challenging and problematic issue is AI’s alignment with societal values and Islamic teachings, and its potential use by jihadists.
Austral: Brazilian Journal of Strategy and International Relations
https://dx.doi.org/10.22456/2238-6912.144021
The paper explains that Islam and ecology do not contradict each other. Countries dominated by Muslims focus on the development of ecological trends. Ecological trends become essential to enhance the state’s position in the region and the international arena. In this case, ecopolitics becomes practical tools used by political decision-makers to create an image of a modern state whose economy is innovative and whose society is aware of the benefits resulting from the implementation of ecological solutions. Nevertheless, there is a close correlation between religious and political circumstances (functioning of authoritarian regimes) and low effectiveness of environmental movements and groups.
Politicka Misao
http://dx.doi.org/10.20901/pm.62.2.05
To maintain its prestige and strengthen its power status while effectively competing for regional dominance against Shia Iran and Turkey, Riyadh’s authorities have rationalized their selection of foreign policy tools, shifting the focus from hard power to soft power. The shift resulted from the fact that Crown Prince Mohammed Bin Salman started to perceive soft power as the most effective means to stabilize the regional situation, which is a prerequisite for implementing the infrastructure giga-projects under Saudi Vision 2030, diversifying the Saudi economy, putting emphasis on sportswashing, the blue economy and the progressive liberalization of socio-cultural life, aimed at engaging foreign capital in the kingdom, attracting mega-investments and increasing tourism revenues to outcompete the UAE, as well as facilitating Riyadh’s leadership among Sunni Arab states and reducing dependence on the USA. From the perspective of Riyadh, the shift towards soft power is intended to portray Saudi Arabia as a modern, innovative, open, and tolerant monarchy.
Comparative Strategy
https://doi.org/10.1080/01495933.2025.2504858
This article analyses the phenomenal transformation of Oman and the conditions under which the nation’s power is being built through Vision 2040. The paper demonstrates that Oman is a country that has consciously followed balanced domestic and foreign policy, based on a strategy of noninvolvement and strategic ambivalence. The Omani foreign policy is founded on noninvolvement in regional and global conflicts, while primarily adopting the role of a mediator in most of them. This approach has enabled Oman to build a strong and effective state. Successful implementation of Vision 20240 determines Oman’s position as a neutral regional power.
Studia Politicae Universitatis Silesiensis
http://dx.doi.org/10.31261/spus.18814
W swojej wielowiekowej historii Irak doświadczył licznych zarówno wspaniałych, jak i arcytrudnych okresów. Na każdym etapie rozwoju stanowił przedmiot rywalizacji militarno-politycznej i gospodarczej mocarstw. Najpierw był zależny od Wielkiej Brytanii, a następnie znalazł się w orbicie wpływów USA. W dziejach Iraku niezwykle ciekawe okazały się lata 1932–1958 – okres powstania, funkcjonowania i ostatecznie upadku monarchii. W lipcu 1958 r. doszło tam, na fali bliskowschodnich rewolucji Wolnych Oficerów, do przewrotu republikańskiego i transformacji ustrojowej, która w dłuższej perspektywie czasu skutkowała umocnieniem się partii al-Baas w Iraku i przejęciem władzy przez Saddama Husajna. Zmieniła też układ sił w regionie, a w końcu miała wpływ na rywalizację między USA a ZSRR w tej części globu (np. upadek koncepcji Paktu Bagdadzkiego).
Sprawy Międzynarodowe
http://dx.doi.org/10.35757/sm.2025.78.4.02
Władzom III RP nie udało się wypracować koherentnej długoterminowej strategii wobec Bliskiego Wschodu. Co więcej, poszczególne ekipy rządzące nie podejmowały nawet takiej próby. Nie było myślenia o Bliskim Wschodzie jako obszarze strategicznym dla polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Polski. Konsekwentnie postrzegano go jako region o niewielkim znaczeniu dla bezpieczeństwa Rzeczypospolitej i jej rozwoju gospodarczego, a tym samym jako jeden z wielu pozaeuropejskich obszarów wpisywał się w szeroką strategię bezpieczeństwa Polski. Takie podejście stanowi jednak błąd strategiczny. Bliski Wschód to bowiem region krzyżowania się tak wielowymiarowych, globalnych interesów, a przy tym tak dynamicznie zmieniający się, że aspirująca do roli mocarstwa regionalnego Polska nie może być obojętna czy neutralna wobec sytuacji w tej części świata, reagować tylko ad hoc czy uzależniać swoje reakcje od priorytetów na innych kierunkach polityki zagranicznej, w tym bezrefleksyjnej proamerykańskości. Rzeczpospolita potrzebuje strategii polityki bliskowschodniej.
European Journal of Science and Theology
Journal of Modern Science
http://dx.doi.org/10.13166/jms/215093
This article applies stakeholder theory to municipal efforts to reduce urban smog in Mikołów, Silesian Voivodeship. The goal was to assess the potential and actual implementation of stakeholder theory in local government actions. The research hypothesis assumed that the actions of Mikołów’s municipal authorities utilize elements of stakeholder theory in the aforementioned area, focusing on communication with various stakeholder groups regarding initiatives or projects aimed at reducing urban smog and closely resembling PR activities. The conducted analyses confirmed the research hypothesis. A case study method was employed in this article. The conducted research and analyses are qualitative. The limitation was the access to information. They allowed to understand the actions undertaken by the municipal authorities towards key stakeholders from the perspective of reducing urban smog in Mikołów and to assess their justification and scope of advancement in connection with the assumptions of stakeholder theory. This article attempts to explore the possibilities of using stake- holder theory in the context of municipal government actions aimed at reducing urban smog. Mikołów municipal authorities undertake many projects and initiatives to encourage them to modernize their heating installations. Despite the indicated directions of the municipal authorities’ actions in Mikołów and the observation that they align with the principles of stakeholder theory, such actions so far are limited to informational activities and largely resemble public relations aimed at creating a positive image of the municipal authorities among residents. For now, this approach proves to be pragmatic because it ensures the continuity of the mayor’s tenure in this city and the majority of councilors.
Journal for the Study of Religions and Ideologies
https://thenewjsri.ro/index.php/njsri/article/view/698
This article refers to the role and importance of religious beliefs in decisions related to the electoral and political involvement of the Polish young precariat. Based on qualitative research conducted using asynchronous interviews, it shows the importance of declared religious values when selecting candidates for parliamentary chambers on the example of Poland. The research results presented in the article refer to the last parliamentary elections in Poland held in 2023. They show the increased interest of the young Polish precariat in political life, as evidenced by the large participation of its representatives in the last elections and voting taking into account a pragmatic approach to the selection of a given candidate to the parliamentary chamber where his competences and effectiveness are more important than his worldview or the religious values of their voters. An interesting conclusion from the conducted research is that the Polish young precariat consciously chooses candidates for the Polish parliament and is aware of their advantages and disadvantages as well as the limitations that exist in politics, which makes it difficult for populists to appear in political life. The article uses a mixed research methodology, combining various methods of solving research problems, including the collection, analysis, interpretation and presentation of quantitative and qualitative data.
Horyzonty Polityki
http://dx.doi.org/10.35765/hp.2906
CEL NAUKOWY: Celem artykułu jest identyfikacja przejawów prezydencjalizacji polskiego reżimu politycznego sensu stricto oraz wskazanie potencjalnych tego konsekwencji. PROBLEM I METODY BADAWCZE: Zasadniczy problem badawczy sformułowano wokół pytania, czy zapowiedziany i realizowany w pierwszych tygodniach prezydentury styl sprawowania urzędu przez K. Nawrockiego stanowi przejaw tendencji w zakresie prezydencjalizacji reżimu politycznego sensu stricto. W pierwszej części tekstu sięgnięto po analizę systemową średniego rzędu wpisującą się w założenia neoinstytucjonalizmu. W drugiej w ramach ujęcia prewidystycznego wykorzystano metodę heurystyczną w wersji scenariuszowej. PROCES WYWODU: Uwarunkowania procesu personalizacji zidentyfikowano wokół trzech elementów: 1) zmiany modelu komunikacji społecznej, co w czasie kampanii wyborczych ujawnia się w coraz wyraźniejszych tendencjach osobowocentrycznych, 2) budowania przez prezydenta bezpośrednich relacji z obywatelami (z pominięciem partii politycznych), co wyraża wzrastającą jego autonomię względem otoczenia, a także 3) podejmowania działań zmierzających do premieralizacji sprawowanego przezeń urzędu. WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Autor potwierdził występowanie przejawów prezydencjalizacji, aczkolwiek nie dają one sposobności do formułowania wniosku o tym, że proces ten jest w zaawansowanej fazie i charakteryzuje się trwałością. WNIOSKI, INNOWACJE I REKOMENDACJE: O ile potwierdzono coraz bardziej osobowocentryczny charakter kampanii poprzedzającej elekcję prezydencką, o tyle sukces wyborczy nadal uzależniony jest od wsparcia ze strony relewantnego ugrupowania politycznego. Niemniej zmiana modelu komunikacji sprzyja zwiększeniu autonomii prezydenta wobec partii politycznych, choć póki co nie dotyczy to jego relacji ze sprzyjającym mu środowiskiem politycznym, a tylko tymi, których identyfikuje jako swoich przeciwników. Dodatkowo, pierwszych kilka tygodni kadencji Karola Nawrockiego może być zapowiedzią postępujących procesów premieralizacji urzędu prezydenta. Mimo zidentyfikowania przejawów prezydencjalizacji polskiego reżimu politycznego sensu stricto, na podstawie analizy specyfiki rywalizacji politycznej nie sposób uznać, że proces ten zostanie usankcjonowany na poziomie konstytucyjnym.
Studia Środkowoeuropejskie i Bałkanistyczne
http://dx.doi.org/10.4467/2543733XSSB.25.025.22522
The EU has faced multiple crises in the 21st century which have undermined the belief in the Europeanisation process. As a result, parties with Europopulist slogans have started to gain increasing levels of social support in parliamentary elections and have created cabinets in a few countries. Slovenia for an extended period of time was perceived as the best pupil of the EU in Central Europe. But the financial crisis in 2008, the migration crisis in 2015 and the Covid-19 pandemic crisis has undermined trust in the values and rules of the EU and the Europeanisation process. Between 2020 and 2022 Janez Janša became the head of the cabinet and started using Europopulist ideas which have deteriorated liberal democracy and introduced an illiberal version. The main research question of this paper refers to the political and economic embedment of de-Europeanisation process in Slovenia between 2020–2022.
Athenaeum. Polskie Studia Politologiczne
http://dx.doi.org/10.15804/athena.2025.87.12
Niniejszy artykuł poddaje analizie zjawisko pogorszenia jakości występowania reżimu demokratycznego w kontekście globalnym. Problem ten jest widoczny od co najmniej dwóch dekad, co wpływa m. in. na rozwój procesu naukowego poszukującego jego przyczyn i jednocześnie oferującego globalne teoretyczne koncepcje związane z regresją demokracji. Artykuł podważa tezę Samuela P. Huntingtona o rozwoju trzeciej fali demokratyzacji i jednocześnie wskazuje, że obecnie mamy do czynienia z falą regresji demokratyzacji. W tym kontekście warto zadać pytanie o ocenę demokracji występującej w systemach politycznych państw świata w ujęciu globalnym, a następnie zastanowić się nad przyczynami oraz konsekwencjami tego zjawiska. W pierwszym ujęciu wykorzystane zostaną dane ilościowe ewaluujące demokrację, a w drugim ujęciu krytycznej analizie poddane zostaną koncepcje teoretyczne dotyczące regresji demokracji. Metodami używanymi w procesie badawczym są: analiza i synteza materiałów, metoda porównawcza oraz podejście ilościowe.
Przegląd Sejmowy
http://dx.doi.org/10.31268/PS.2025.331
Od 2010 r. Węgry, a między 2015 a 2023 r. także Polska podejmowały działania wygaszające zasadę państwa prawa. Partie Fidesz oraz Prawo i Sprawiedliwość wykorzystywały do tego parlamenty krajowe, które powinny uchwalać akty normatywne ustanawiające prawo dobrej jakości. Główne pytanie badawcze postawione w artykule dotyczy tego, jak – za pomocą parlamentów – populiści wygaszali zasadę państwa prawa. W przeprowadzonych badaniach zjawisko to potraktowano jako element stopniowego pogarszania się stanowienia prawa (ang. legislative backsliding), będącego z kolei składnikiem szerszego zjawiska – stopniowego pogarszania się demokracji (ang. democratic backsliding). W artykule analizuje się wybrane rozwiązania strukturalne w parlamentach i funkcje parlamentów użyte do wygaszania zasady państwa prawa. Wyniki badań wskazują, że zarówno węgierscy, jak i polscy populiści nadawali niewłaściwe znaczenie takim elementom tej zasady, jak praworządność, pewność prawa, przejrzystość działania władz, prawa człowieka i podział władzy.
Przegląd Sejmowy
https://doi.org/10.31268/PS.2025.290
Zagadnienie prawotwórczej roli sądów jest przedmiotem zainteresowania badawczego od bardzo dawna. Od kilku dekad trwa w tym kontekście także debata naukowa dotycząca Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i tzw. aktywizmu tej instytucji. Punktem wyjścia artykułu stało się założenie, że nawet jeśli przypisywanie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej roli prawodawczej jest zbyt daleko idące, to w swoim orzecznictwie działa on co najmniej prointegracyjnie, tzn. jego wyroki w istocie mają bardzo duże znaczenie polityczne. Głównym celem artykułu jest więc odpowiedź na pytanie o to, jakie następstwa polityczne wynikały i wynikają z orzecznictwa tego Trybunału. Innymi słowy, chodzi o ukazanie politycznego wpływu tej instytucji na proces integracji europejskiej. Drugim problemem – pytaniem badawczym, na które zostanie podjęta próba odpowiedzi – będzie to, w jaki sposób można wyjaśnić taką prointegracyjną działalność Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Podstawą artykułu są literatura przedmiotu i orzecznictwo.
Behavioral Sciences of Terrorism and Political Aggression
http://dx.doi.org/10.1080/19434472.2025.2573962
Based on the combination of online observation, content analysis, as well as comparative and statistical analysis, this paper discusses the scale and structure of al-Qaeda’s and Islamic State’s propaganda output on the surface web. It explores qualitative and quantitative trends detectable in their propaganda between July and December 2023. This paper shows that during this period, the Islamic State released almost twice as many propaganda items on the surface web compared to al-Qaeda. Collected data indicates that the IS’s media production capability improved compared to its online crisis experienced around 2018. The recovery is, however, limited and caused primarily by efforts of the pro-IS media operatives, who are engaged in mass translation and reproduction of official releases of this violent extremist organization (VEO). Among al-Qaeda branches active on the surface web in the second half of 2023, Harakat al-Shabaab al-Mujahidin and media offices that support al-Qaeda in the Indian Subcontinent demonstrated the most remarkable capabilities in strategic communication. This paper also proves that both al-Qaeda and the Islamic State manifested significant interest in the events taking place in Africa, Central Asia, and Palestine. However, they frequently adopted opposing ways of framing them.
Baltic Journal of Economic Studies
http://dx.doi.org/10.30525/2256-0742/2025-11-2-302-309
The establishment of effective anti-corruption systems has been demonstrated to be a means of limiting the deleterious economic and social effects of corruption. These systems have also been demonstrated to foster public trust and contribute to increasing management efficiency. A well-designed anti-corruption policy should include not only formal codes of conduct, but above all mechanisms that raise awareness of the risk of illegal behaviour and actively encourage whistleblowing. The ultimate success of anti-corruption efforts is contingent upon the trust employees have in the coherence and credibility of anti-corruption systems, particularly within the context of public administration. The present study explores how the implementation of an anti-corruption security system in local government affects officials’ perceptions of the effectiveness of internal anti-corruption procedures. The present study was conducted among local government officials in Poland responsible for anti-corruption safeguards. Participants were randomly selected from a comprehensive list of rural, rural-urban, and urban communes (N=314). The investigation focused on two aspects: the officials’ confidence in employees’ competence to implement anti-corruption policy and the degree of support provided by superiors in counteracting corruption. The analysis indicates a substantial discrepancy between the existence of formal anti-corruption safeguards and the confidence of officials in their effectiveness. The vast majority of communes (86%) have not introduced an integrated anti-corruption system. It is evident that local governments in Poland are not adequately prepared to address the systemic risk of fraud and corruption. This is a matter of particular concern, given that communes, as the fundamental administrative entities, bear direct responsibility for the provision of numerous services to local residents. These include permits, concessions and infrastructure, such as roads, schools and cultural institutions. In local government units where formal anti-corruption safeguards were implemented, officials expressed greater trust in internal protective procedures and the competence of their colleagues. Furthermore, it was believed that the office was capable of providing adequate support to employees in their efforts to combat corruption. A notable finding was that officials working in larger communes and those with managerial experience exhibited a heightened level of distrust regarding the efficacy of the prevailing mechanisms.
Athenaeum. Polskie Studia Politologiczne
http://dx.doi.org/10.15804/athena.2025.85.10
Ostatnie lata przynoszą duże sukcesy ugrupowań populistycznych na całym świecie. Wzrost potencjału populistów widoczny jest nie tylko w państwach o niedługiej tradycji demokratycznej, ale także w dojrzałych demokracjach. W tym kontekście istotne wydaje się zdiagnozowanie cech wyborców opierających takie ugrupowania. W artykule podjęto próbę rzucenia światła na kształtowanie się postaw populistycznych, biorąc pod uwagę strukturę osobowości człowieka. Opierając się na modelu Wielkiej Piątki, pokazujemy związki pomiędzy każdą cechą osobowości a postawami populistycznymi wśród młodych polskich wyborców. Wyniki badań sugerują dodatni związek między sumiennością a postawami populistycznymi oraz ujemne relacje stabilności emocjonalnej oraz intelektu z tego rodzajem postaw. Co istotne, po włączeniu innych zmiennych do modelu czynnikiem w największym stopniu wyjaśniającym postawy populistyczne okazała się wiktymizacja narodowa, czyli przekonanie o przynależności do stale krytykowanej, niedocenianej i krzywdzonej wspólnoty narodowej. Potwierdza to prymat czynników psychologicznych w procesie wyjaśniania nasilenia postaw populistycznych w społeczeństwie.
Studia Politicae Universitatis Silesiensis
dx.doi.org/10.31261/spus.22851
Rozwój narzędzi sztucznej inteligencji wprowadza rewolucję do projektowania kampanii wyborczych, daje bowiem politykom i ich sztabom w zasadzie nieograniczoną możliwość generowania mikrotargetowanych narracji budujących pozytywny wizerunek polityczny. Artykuł ma na celu sprawdzenie, czy przekazy tworzone z użyciem dużych modeli językowych (LLM) są równie skuteczne w budowaniu wizerunku politycznego jak narracje przygotowane przez eksperta z zakresu komunikacji politycznej. Aby to zweryfikować, przeprowadziliśmy badanie, w którym porównujemy emocjonalny odbiór narracji napisanych przez człowieka i przez GPT-4. Potwierdza ono, że treści, które zaprojektował model językowy, są lepiej oceniane niż te, które stworzył ekspert, a uzyskany efekt jest silniejszy wśród badanych mężczyzn.
Politics in Central Europe
http://dx.doi.org/10.2478/pce-2025-0018
The article examines the impact of collective narcissism, trust and populism on conspiracy mentality among citizens aged 65 and older in Poland. Understanding their behaviours and attitudes is crucial for at least two reasons. First, demographic shifts are leading to a growing proportion of seniors in European societies. Second, as life expectancy increases, older adults remain socially and politically active for longer. This article presents findings from two waves of a longitudinal study (N = 379). Our model confirms that collective narcissism and populism drive generic conspiracist beliefs, while interpersonal and institutional trust have no significant effect.
Asian Affairs
https://doi.org/10.1080/03068374.2025.2456925
This article examines the Russian Federation’s relationship with Nagorno-Karabakh as a case of dysfunctional patronage and its implications for the geopolitical balance of power in the South Caucasus. The analysis focuses on the gradual disintegration of Nagorno-Karabakh’s quasi-statehood after 2020 and the weakening of its ties with Russia. The author explores how these dynamics influence the policies of key regional actors, including Russia, Armenia, Turkey, and Azerbaijan. Building on previous research, the study highlights Moscow’s prioritisation of geopolitical interests as a critical factor in shaping its patronage relationships. It argues that shifts in Russia’s strategic priorities or a decline in its influence undermine its ability to maintain effective patronage, with significant consequences for the region.
Law and Humanities
dx.doi.org/10.1080/17521483.2024.2384791
This paper aims at an interdisciplinary analysis of the various roles of prejudice and discrimination in fantasy. It focuses on the ways the storyworlds of The Witcher and The Lord of the Rings portray racial discrimination. Reading the books of J.R.R. Tolkien and Andrzej Sapkowski through jurisprudential lenses allows us to draw conclusions as to the meaning of the implicit and explicit presentation of discriminatory practices by authors in storyworlds. Remarks on movie and TV series adaptations are included to develop transmedia storytelling analysis.
Ethnicities
http://dx.doi.org/10.1177/14687968251397774
Forgetting differences among groups within a nation-state as one of the strategies deployed in the nation-building process was established by Ernst Renan in the 1880s. This strategy is defined here as the “policy of forgetting”. However, the analysis of what has been forgotten in narratives has rarely been undertaken by researchers. The intention of this paper is to study how narratives about the past influence the political situation today and, vice versa, how today’s political circumstances shape memory narratives. We intend to demonstrate how forgetting and omissions are used by actors to shape national (or ethnic) identity through the example of the narratives of the 2022 commemorations in Upper Silesia. We observed that the strategy of omitting certain elements of history is indeed both prevalent in and typical for narratives rooted in national identity but is less likely to occur in the vernacular narratives of ethnic or regional communities.
Human Rights Review
dx.doi.org/10.1007/s12142-025-00742-1
The paper analyses the interplay between freedom of association and the prohibition of discrimination in the light of the recent decision of the European Court of Human Rights in the case Association of People of Silesian Nationality (in Liquidation) v Poland. The paper asks whether the violation of Article 11 (freedom of association) of the European Convention on Human Rights and Fundamental Freedoms of 1950 can further amount to a violation of Article 14 (prohibition on discrimination) of this Convention. It concludes that, by limiting the examination of the application exclusively to Article 11, based on procedural economy, the court misses an opportunity to confirm that discrimination on the basis of social (ethnic) origin applies also to non-dominant ethnic groups, even those not recognised by the state as minorities. These findings can be useful for harmonising the protection of non-dominant groups which meet domestic obstacles in performing their rights.
Perspektywy Kultury
https://dx.doi.org/10.35765/pk.2025..5104.21
Artykuł analizuje relację między myśleniem krytycznym a podatnością na teorie spiskowe w kontekście czynników demograficznych, takich jak wiek, płeć oraz poziom i typ wykształcenia. Badanie, przeprowadzone na próbie 531 uczestników z wykorzystaniem metody CAWI, wskazuje, że niższy poziom myślenia krytycznego sprzyja większej akceptacji narracji spiskowych, co ma istotne konsekwencje dla edukacji i funkcjonowania współczesnej kultury medialnej. Wyniki pokazują, że zjawisko to jest szczególnie widoczne wśród osób z wykształceniem humanistycznym oraz w określonych grupach wiekowych, co może wynikać z różnic w sposobach przyswajania i interpretowania informacji. Artykuł wpisuje się w interdyscyplinarną debatę na temat roli edukacji i kompetencji medialnych w kształtowaniu odporności na dezinformację, oferując nowe perspektywy dla badań z zakresu kulturoznawstwa, medioznawstwa oraz filozofii kultury. Przedstawione wnioski podkreślają konieczność wdrażania ukierunkowanych strategii edukacyjnych wspierających rozwój myślenia krytycznego, co może mieć kluczowe znaczenie w przeciwdziałaniu wpływowi teorii spiskowych na współczesne społeczeństwa.
New Educational Review
http://dx.doi.org/10.15804/tner.2025.79.1.06
In the study, we investigated officials’ attitudes toward corruption depending on their sense of external security (procedures) and internal security (level of knowledge). In other words, we verified the importance of participatory and formal corruption safeguards. Officials working in all types of communes across Poland participated in the study (N=6,024). The analyses confirmed our assumptions concerning the significant role of training safeguards. Respondents declaring a stronger sense of training security (i.e., those confident in their knowledge and training) confirmed more often the possibility of eliminating corruption from local government administration, perceived it unequivocally negatively, and were less skeptical in terms of possible corrupt behavior on the part of other officials. They also declared relatively more often that they would not remain indifferent to corrupt behavior in their environment.
Nowa Polityka Wschodnia
http://dx.doi.org/10.15804/npw20254701
In the mid-2020s, Uzbekistan became China’s primary strategic partner in Central Asia (CA). Sino-Uzbek ties’ political and economic nature has been well-researched, but there is a research gap regarding China’s cultural diplomacy towards Uzbekistan. This paper fills this gap by providing a scrutiny of China’s instrumentalization of the Silk Road legacy, the use of archaeological cooperation as a diplomatic tool, and China’s educational diplomacy towards Uzbekistan. It argues that while China’s cultural diplomacy towards Uzbekistan has been built upon China’s diplomacy in Central Asia, Beijing designed it carefully, recognizing the distinctiveness of Uzbekistan’s political and cultural traditions. China’s cultural diplomacy towards Uzbekistan has been mainly fostered via top-down initiatives from Beijing, Xi’an academic and cultural institutions, and professional and academic exchange rather than people-to-people bottom-up interactions. As such, this paper contributes to research on the legacy of the Silk Road in Chinese foreign policy, Sino-Uzbek relations, and China-Central Asian studies.
Polish Political Science Yearbook
http://dx.doi.org/10.15804/ppsy202505
This paper looks at how China’s use of the Belt and Road Initiative (BRI) in its policy towards Central Asia (CA) has changed since 2013 and what this change signalizes regarding China’s use of the BRI at international forums. To answer these research questions, the paper focuses on Central Asia – once dubbed “the first strand of the BRI” (R. Pantucci); the region where China has “tested” many institutions of its international engagement; and where the BRI was introduced in 2013. To answer the research questions, this study draws from analyzing literature and sources in Russian, Chinese, English, and Polish. This study is primarily empirically oriented. This study finds that at its 10, the BRI will focus on connectivity, clean energy, and new technologies. It also finds that despite the high profile of the Green BRI and many relevant agreements, only a fraction of projects are branded “Green BRI.” It thus argues that the BRI has served as a legitimizing “umbrella” label for various Chinese policy initiatives, which are realized via other cooperation formats.
Journal of Contemporary European Studies
dx.doi.org/10.1080/14782804.2025.2476534
Over the years, Official Development Assistance (ODA) transferred to Ukraine has evolved from supporting the state’s systemic transformation to assisting a war-torn country. After the unprovoked and illegal full-scale attack by Russia, launched on 24 February 2022, Ukraine became the most significant global ODA recipient. Despite the limited ODA contributions of the Visegrad Group (V4) countries, supporting Ukraine remains an essential part of their identity as donors and distinguishes them from others. This paper aims to trace the progress of the securitisation of four donors’ assistance to Ukraine in shifting conditions of aid delivery. Therefore, answering the question of how the security objectives have been incorporated into V4 donors’ ODA to Ukraine to serve their national security better is crucial. By applying the framework of aid securitisation, it is demonstrated that these states’ support to Ukraine intends to promote donors’ security interests. However, as the research shows, the ODA transfers to Ukraine exemplify the divergences in V4 countries’ development cooperation, and the securitisation of aid varies across donors. The differences result from the general assumptions of their foreign and security policies, mainly the state of bilateral relations with Ukraine, donors’ approach to Russia and anticipation of its threats.
Problems of Post-Communism
https://doi.org/10.1080/10758216.2024.2382760
The research note examines the causes, methods, and manifestations of promoting and defending Catholic and broader Christian values in Poland’s foreign policy from the end of 2015 to 2023. First, I summarize the essential religious issues in Poland’s foreign policy after 1989. Second, I explore the “diplomacy of values” of Law and Justice, which positioned itself as a defender of Christianity and Christians worldwide. Using the example of foreign aid, I demonstrate the increased significance of religion in Poland’s external activity. Finally, I discuss the reasons for the “religious turn” in Poland in the international and national dimensions.
Studia Politicae Universitatis Silesiensis
dx.doi.org/10.31261/spus.18508
This article analyzes the institutional and political influence of the Roman Catholic Church in Poland. The author examines how the hierarchical structures of the Church – parishes, dioceses, and the Polish Bishops’ Conference – seek to maintain the moral authority and social significance of the institution despite advancing secularization. Based on historical analysis and secondary data, the article places the Church in Poland in the context of global Catholicism, highlighting its dual religious and political role. The conclusions indicate that although the Church maintains a dense organizational network and the ability to exert political pressure, its credibility and recruitment capabilities are weakening under the pressure of secularization, mediatization, and generational changes.
Studia Politicae Universitatis Silesiensis
http://dx.doi.org/10.31261/spus.22842
Celem naukowym jest wyodrębnienie kwestii „granicy” w myśli politycznej Machiavellego. Machiavelli krytykował stan ówczesnej kultury, zwłaszcza podporządkowany zasadom moralnym świat polityki. Przedmiotem badań artykułu nie jest opis myśli politycznej Machiavellego jako takiej, lecz wskazanie na zagadnienie granicy w kontekście powyższych interpretacji. Metoda badawcza opiera się na analizie tekstu. Pierwsza z nich wskazuje na granicę w kontekście europejskiego porządku sokratejsko-chrześcijańskiego, co stanowi wstęp do bardziej szczegółowego zdefiniowania granicy w życiu ludzkim. Druga opisuje, czym jest granica ludzkiej pomyślności. Trzecia odnosi się do kwestii granicy ludzkiego działania w polityce, co stanowi konkluzję i kulminację problemu. Machiavelli przeciwstawia się porządkowi sokratejsko-chrześcijańskiemu i jego zasadom, aby wyznaczyć granicę między tym, co religijne, a tym, co polityczne. Odwraca porządek moralny. Dotychczasowe granice między dobrem a złem tracą ważność w polityce, gdzie użyteczność staje się decydującym kryterium. Władza ma jednak swoje określone granice, w których może realizować swój plan zdobycia władzy – z jednej strony jest nieprzewidywalną Fortuną, z drugiej virtú musi mieścić się w granicach człowieczeństwa. W konkluzjach autorka wskazuje, że granice działalności politycznej wyznacza nieprzewidywalność i zmienność okoliczności lub absolutna niemożność wyjścia poza ideę człowieczeństwa. Novum myśli Machiavellego polega na tym, że to człowiek powinien znaleźć się w centrum zainteresowania i być przedmiotem wszelkiej refleksji.
Horyzonty Polityki
http://dx.doi.org/10.35765/hp.2841
CEL NAUKOWY: Celem naukowym jest ukazanie problemu samonegacji demokracji liberalnej. PROBLEM I METODY BADAWCZE: Kondycja demokracji liberalnej obecnie podlega zasadniczej krytyce. Problem badawczy dotyczy przyczyn tego stanu rzeczy, którego autorzy upatrują w zjawisku „samozatrucia” demokracji liberalnej. W nawiązaniu do „społeczeństwa otwartego”, które było symbolem otwartości, swobody, tolerancji i pluralizmu, można zadać pytanie, czy demokracja liberalna poprzez konsekwentną realizację własnych postulatów nie stała się powodem zagrożenia dla wartości demokratycznych. Dokonano analizy paradygmatu demokracji liberalnej i społeczeństwa otwartego wspartej analizą filozoficzno-historyczną. PROCES WYWODU: Artykuł rozpoczyna się od próby syntetycznej definicji społeczeństwa otwartego i jego samonegacji, które leży u podstaw demokracji liberalnej. Następnie analizie poddana jest historia idei demokracji liberalnej w powiązaniu ze sprzecznościami, które z niej wynikają. Na tej podstawie wyartykułowano przyczyny kryzysu demokracji liberalnej. WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Analiza problemu samonegacji społeczeństwa otwartego wykazała słabość demokracji, która powinna obawiać się nie tylko wrogów zewnętrznych. Konsekwentne wypełnianie założeń demokracji może nieuchronnie prowadzić ją do „samozatrucia”. Historia demokracji liberalnej stanowi idealny przykład takiego procesu i wyjaśnia powody jej kryzysu współcześnie. WNIOSKI, INNOWACJE I REKOMENDACJE: We wnioskach autorzy wskazują, że założenia pluralizmu, liberalizmu, demokracji stanowią istotne zagrożenie dla współczesnego stanu demokracji liberalnej. Ponadto opierając się na definicji samonegacji, wyjaśniają powody kryzysu, z jakim się współcześnie borykamy.
Communication Today
https://doi.org/10.34135/communicationtoday.2025.Vol.16.No.1.8
Social media outlets seem a natural place for spreading conspiracy theories. Facebook groups addressed to supporters of conspiracy theories are an essential element of these spaces. The presented research was conducted using a semi-structured interview method among the most active members of groups on Facebook focusing on themes promoting conspiracy thinking. Considering different motivations for activity on social media, we divided the sample into three subgroups, taking into account the degree of conspiratorial ideation. The study aimed to create profiles of characteristics for the “convinced” group (declaring a strong belief in conspiracy theories) and the “seeking” group (declaring less certainty in this regard). Subsequently, the differences between those belonging to the groups in terms of the three highlighted areas of functioning were analysed. Our study showed that worldview characteristics differentiated the groups with different levels of conspiracist ideation more clearly than psychological or political characteristics.
SAGE Open
http://dx.doi.org/10.1177/21582440251374413
Due to the demographic growth of older population segments, psychological research is increasingly devoted to the determinants of good aging. There is strong evidence that positive self-perceptions of aging (SPA) have a beneficial influence on health, well-being, and longevity. However, there is also the need to determine the potential predictors of SPA. The current study examines the relationship between SPA and their psychopolitical and psychosocial predictors among older people. To the best of our knowledge, this is the first time psychopolitical variables are investigated in the context of SPA. We examine four potential predictors of SPA, which are personal characteristics associated with (a) perception of own political participation (i.e., political subjectivity and political agency), (b) perception of being autonomous and having a sense of control over one’s own life (i.e., autonomy in old age), and (c) perception of being loved and supported by others (i.e., social support). Four hundred fifty-five participants aged 65 to 95 participated in the study. Adopting Neugarten’s approach, we compare the results of two groups of older people: the Young-Old (Y-O), aged 65 to 74, and the Old-Old (O-O), aged 75 to 95. The Y-O group was higher than the O-O group on SPA and political agency. SPA were positively associated with political subjectivity and autonomy in old age in both groups.
Journal of Contemporary Central and Eastern Europe
http://dx.doi.org/10.1080/25739638.2025.2511093
As a relatively stable concept, social cohesion remains a prominent focus of current public discourse. One hope is to find possible solutions or coping strategies for current crises and unstable times. Enhancing social cohesion is one suggestion. A shift to the political right in many European governments, growing support for conspiracy narratives, and anti-democratic tendencies are increasing the urgency for action. The research presented in this article examines the role of social cohesion as a buffer against ill-being and conspiracy mentality. A moderated mediation model was tested in a representative survey study (N > 5,342) in Germany and the Visegrad countries. Results suggest that greater perceived social cohesion is associated with lower levels of detached uncertainty and, in turn, a lower inclination towards conspiracy beliefs. There are differences between countries: Germany, where social cohesion is relatively strong and the level of conspiracy mentality is lower, emerges as profoundly different from Poland, where the conspiracy mentality is much stronger. In Poland, the importance of perceived social cohesion in predicting conspiracy beliefs is weaker than in all other countries. Different religiosity levels in the five countries will likely be the basis for cross-national differences.
Środkowoeuropejskie Studia Polityczne
http://dx.doi.org/10.14746/ssp.2025.1.5
Celem niniejszego artykułu jest analiza przejścia od teorii głosowania racjonalnego Anthony’ego Downsa, istotnie upraszczającej cechy i motywacje wyborców, do jej głównych rozwinięć – teorii bardziej szczegółowych, które trafniej odzwierciedlają rzeczywistość. Downs założył, że racjonalni wyborcy kierują się własnym interesem przy podejmowaniu decyzji o głosowaniu lub absencji wyborczej. Takie ujęcie nadmiernie upraszcza jednak cechy i motywacje głosujących jednostek, stąd potrzeba przybliżenia teorii do obserwowanych faktów. W artykule omawiamy główne rozwinięcia teorii Downsa, koncentrując się na ich strukturze oraz znaczeniu dla teoretycznej refleksji nad głosowaniem racjonalnym. Odrębną część pracy poświęcamy omówieniu metodologii, umożliwiającej badaczom przejście od teorii Downsa do bardziej złożonych teorii, opartych na modelach o wyższym potencjale eksplanacyjnym.
Przegląd Politologiczny
http://dx.doi.org/10.14746/pp.2025.30.1.10
Przedmiotem niniejszego artykułu jest model wyborcy racjonalnego zaproponowany przez Anthony’ego Downsa w An Economic Theory of Democracy (1957). Zgodnie z ujęciem modelowym Downsa wyborca racjonalny to „maksymalizator” użyteczności oczekiwanej, zorientowany na cele polityczne i ekonomiczne oraz kierujący się wąsko (ekonomicznie) pojętym interesem własnym. Wyborca racjonalny jest więc konstruktem teoretycznym, który reprezentuje wyborców rzeczywistych jedynie w pewnych aspektach. Prostota i daleko idąca kontrfaktyczność modelu stały się przedmiotem licznych dyskusji, w których podnoszone są zarówno argumenty teoretyczne, jak i empiryczne. Krytycy zwracają przede wszystkim uwagę na nierealistyczność założeń psychologicznych modelu oraz jego niską moc eksplanacyjną i predykcyjną. W artykule przyjmuję odmienną optykę. Moim celem jest analiza wyborcy racjonalnego jako wyborcy modelowego. Koncentruję się więc na metodologicznych aspektach powstawania modelowej postaci wyborcy racjonalnego i na roli, jaką postać ta odgrywa w teoretycznych badaniach partycypacji wyborczej. Omawiam główne cechy metodologii budowy modelu oraz konsekwencje poznawcze jej użycia. Przeprowadzona przeze mnie analiza pozwala formułować ostrożne wnioski dotyczące nie tylko budowy teorii w politologii, ale także międzydyscyplinarnych podobieństw metodologicznych.
Journal of International Business Studies
http://dx.doi.org/10.1057/s41267-025-00803-0
Numerous studies focus on the tightness–looseness (TL) dimension of national culture, reporting important implications for business and management. However, the main TL measure has generated a number of theoretical and empirical concerns. It likely reflects unfounded national auto-stereotypes, the conceptual boundary between TL and individualism–collectivism (IC) is blurred, respondents in different societies have different TL-related concepts, and TL yields mostly low and often insignificant correlations with its presumed correlates. Using the latest TL data from Eriksson, Gelfand, and associates, we find that some TL items are uncorrelated with aggregates of corresponding self-reports. TL is not predicted by its main presumed antecedents, and has marginal or no effects on its presumed main consequences, including all metanorms (reported frequencies of reactions to inappropriate behavior). Our results challenge the validity of measures of culture based on respondents’ generalized impressions of their compatriots. We suggest a revision of TL theory in which much of the TL concept can be subsumed under IC. We highlight the fact that a society can be tight in one domain and loose in another, which depends largely on its IC position.