Prof. Ewa Chojecka jest nestorką górnośląskich historyków sztuki. Była również zaangażowana w działania na rzecz restytucji Muzeum Śląskiego. W latach 80. należała do obywatelskiego komitetu, który upomniał się o tę instytucję i doprowadził do jej przywrócenia.
Jest laureatką Nagrody im. prof. Aleksandra Gieysztora, która należy do najbardziej prestiżowych wyróżnień przyznawanych osobom szczególnie zasłużonym dla ochrony polskiego dziedzictwa kulturowego oraz badań nad historią i kulturą. Trafia do wybitnych naukowców, badaczy i animatorów życia kulturalnego, którzy w szczególny sposób przyczyniają się do popularyzowania wiedzy o historii i kulturze.
Profesor Chojecka od wielu dekad należy do najważniejszych postaci badań nad historią sztuki i kulturą Górnego Śląska. Jej działalność naukowa odegrała istotną rolę w rozwoju badań nad dziedzictwem regionu oraz w popularyzowaniu wiedzy o jego wielokulturowej historii. Prof. Chojecka stworzyła i rozwijała środowisko badawcze historyków sztuki na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Dorobek naukowy profesor obejmuje liczne publikacje dotyczące m.in. architektury XIX i XX wieku, grafiki renesansowej oraz sztuki Górnego Śląska. Jej prace przyczyniły się do lepszego poznania i dokumentowania dziedzictwa kulturowego regionu oraz do włączenia go w szerszy, europejski kontekst badań nad historią sztuki.
Podczas piątej Międzyuczelnianej Inauguracji Roku Akademickiego prof. Ewa Chojecka wygłosi wykład inauguracyjny pt. „Postindustrialna substancja jako kulturowe dziedzictwo regionu. Co wspólnego z historią sztuki mają wieża szybowa kopalni i maszyna parowa?”, który odbędzie się 30 września 2026 roku o godzinie 16:00. W swoim wystąpieniu prof. Chojecka przyjrzy się dziedzictwu poprzemysłowemu Górnego Śląska, zwracając uwagę na jego znaczenie nie tylko dla historii regionu, ale również dla historii sztuki i kształtowania lokalnej tożsamości. Opowie o tym, w jaki sposób obiekty związane z przemysłową przeszłością – takie jak wieże szybowe, zabudowania kopalniane czy dawne maszyny – mogą być postrzegane jako wartościowe świadectwa kultury i sztuki oraz dlaczego ich ochrona i zachowanie są ważne dla przyszłych pokoleń.
